Document Type : Scientific extension

Authors

1 , Assistant Professor in Persian Language and Literature, University of Kashan

2 PhD of Persian Language and Literature, Kashan University

Abstract

This article studies the function of the personal style of Manuchehri Dāmghānī (d. 433 AH) in panegyric poems and boasting poems. Manuchehri has written various eulogies and panegyric poems that have been distinct in their own ways among all his contemporaries due to their poetic features and his mastery of the Arabic language and literature. Deploying a descriptive and analytical method, the writers try to answer the following questions: what is the relationship between boasting poem and panegyric poem in Manuchehri’s poetry? What are Manuchehri’s techniques in his panegyric and boasting poems? What are his differences from his contemporaries in this regard? And which factors have led to his use of this new style? After elaborating on Manuchehri’s personal style in eulogy and boasting, it is argued that Manuchehri’s new method has rooted in his knowledge of Arabic literature as well as his awareness of famous Arab poets and literary charaters. It is concluded that Manuchehri has deployed not only Arabic language -- as a means to express grace and antagonism-- but also known literary characters of Arabic literature along with some quotations, poetic images, themes, and implication. It is understood Manuchehri’s personal style is the result of his delicate mixture of panegyric poems with that of boasting poems, and it has been done consciously since he has eulogized himself for that.

Keywords

ابوتمّام (بی‌تا)، دیوان اشعار، شرح خطیب تبریزی، چ5، قاهره، دارالمعارف.
اصفهانی، ابوالفرج (1986)، الأغانی، ج15، بیروت، دارالفکر.
الأعشی (2012)، دیوان، مصر، مکتبة الآداب.
امرؤالقیس (2004)، دیوان اشعار، شرح عبدالرحمن مصطاوی، بیروت، دارالمعرفة.
آیتی، عبدالمحمّد (1382)، ترجمۀ معلّقات سبع، چ5، تهران، سروش.
بوجله، یوسف (2007)، «تأثّر الأدباء الفرس بالأدب العربی فی القرون الإسلامیة الأولی الشاعر منوچهری نموذجا»، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد، الجزایر، دانشگاه الجزایر.
پارسا، سیّداحمد (1388) «بررسی میزان تأثیرپذیری منوچهری دامغانی از معلّقه امرؤالقیس»، ش 3، پاییز، ص 19-34.
حلّاج­زاده، لیلا (1387)، «منوچهری و تاثیرپذیری او از ادبیّات دوران جاهلی عرب»، پژوهش‌نامۀ ادب حماسی (پژوهش‌نامۀ فرهنگ و ادب)،  پاییز و زمستان، دورۀ 4، ش7، ص 48-65.
خسروی، حسین (1386)، «منوچهری و شعر عرب»، ادبیّات تطبیقی، پاییز، ش 3، ص 81-112.
داد، سیما (1387)، فرهنگ اصطلاحات ادبی، تهران، مروارید.
درید بن صمه (2009)، دیوان، چاپ عمرعبدالرّسول، مصر، دارالمعارف.
رزمجو، حسین (1390)، انواع ادبی و آثار آن در زبان فارسی، مشهد، آستان قدس رضوی.
رستگار فسایی، منصور (1372)، انواع شعر فارسی، شیراز، نوید.
شمیسا، سیروس (1387)، انواع ادبی، تهران، میترا.
طرفه (2003)، دیوان اشعار، شرح حمدو طماس، بیروت، دارالمعرفة.
الکک، ویکتور (1971)، تأثیر فرهنگ عرب در اشعار منوچهری دامغانی، بیروت، دارالمشرق.
گراوند، علی (1392)، «بررسی سطح فکری اشعار منوچهری دامغانی»، آیینۀ میراث، ش53، ص 219-244.
متنبی، ابوطیب احمد (1992)، دیوان اشعار، بیروت، مؤسسه الرسالة.
منوچهری دامغانی (1390)، دیوان اشعار، چاپ سیّدمحمّد دبیرسیاقی،  تهران، فردوس.