Saadi’s Way of Using of Simile

Document Type : Research Paper


1 Associate Professor, Department of Persian Language and Literature

2 PhD Student, Department of Persian Language and Literature


From any point of view, it is undeniable that Saadi’s work is innovative and singular. However, as far as similes are concerned, Saadi does not seem to be innovative. Simile is considered as a prominent stylistic element to the extent that change in style is attributed to change of similes. It is considered as the manifestation of the poet’s worldview. But, Saadi’s similes do not show newness with regard to the properties they assign to the topics (tenors). Yet, the point is that the distinctiveness of his similes does not lie in the properties, but in the vehicles that he employs. That is, he uses familiar properties of the literary tradition but unexpected and unfamiliar vehicles. This unpredictable use of vehicles is an influential factor in the formation of Saadi’s unique style. Obviously, Saadi’s greatness is not merely because of the similes he uses; rather it is perceivable in all the layers of his works. Examining the main elements of Saadi’s works with a special focus on the similes, this paper, in particular, addresses the element of unexpectedness in them.


انوری ابیوردی (1376)، دیوان، چاپ محمّدتقی مدرّس رضوی، چ5، تهران، علمی و فرهنگی.
بلخی، قاضی حمیدالدّین (1372)، مقاماتحمیدی، چاپ رضا انزابی‌نژاد، چ2، تهران، مرکز نشر دانشگاهی.
پورنامداریان، تقی (1384)، در سایۀ آفتاب، چ2، تهران، سخن.
حافظ شیرازی (1320)، دیوان، چاپ محمّد قزوینی و قاسم غنی، تهران، زوّار.
سعدی شیرازی (1377)، گلستان، چاپ غلامحسین یوسفی، چ5، تهران، خوارزمی.
ـــــــــــــ (1381)، بوستان، چاپ غلامحسین یوسفی، چ5، تهران، خوارزمی.
ـــــــــــــ (1385)، کلیّات، چاپ محمّدعلی فروغی، تهران، هرمس.
شفیعی کدکنی، محمّدرضا (1383)، صور خیال در شعر فارسی، چ9، تهران، آگه.
شمیسا، سیروس (1382)، سبک‌شناسی شعر، چ9، تهران، فردوس.
ــــــــــــــ  (1386)، بیان، چ2، تهران، میترا.
همایی، جلال‌الدّین (1388)، «طبلۀ عطّار و نسیم گلستان»، سعدی‌شناسی، ش12، اردیبهشت، ص217-238.