Persian Literature

Allegory, Its Forms and Function in Five Historical Texts

Document Type : Research Paper

Authors

Sayyed morteza mirhashemi 1
Habibollah Abbasi 1
elham salehi 2

1 Professor, Department of Persian Language and Literature, Kharazmi University

2 PhD Student of Persian Language and Literature, Kharazmi University

https://doi.org/10.22059/jpl.2019.286045.1485
Abstract
Conveying the message to the reader is the main function of prose, especially a historical text. Therefore, such a text should use less rhetorical methods that hinder the achievement of this goal. However, since in Persian literature, poetry has been the dominant literary medium and prose has been influenced by it, prose has inevitably adopted various literary techniques that are specific to poetry. Even historical prose, whose job it is to report the history directly and without the intervention of poetic emotion, is no exception. Even some historians, instead of remaining faithful to their historiographical task and only recounting historical events, have adopted a literary tradition and have become literati-historians. One of the literary devices employed by such historians is “allegory.” So far, most researchers have studied the use of allegory in poetry, and have paid less attention to its presence in Persian prose. Thus, using a documentary-analytical method, this article examines this literary approach in the important texts of historical prose in order to evaluate the historiography of the authors of these books. It tries to demonstrate that the authors of historical texts use various forms of allegory and this does not prevent their texts from conveying their messages, but helps transmit objective concepts and retell historical facts to the reader.

Keywords

Historical prose
Function of prose
Rhetorical approach
Types of allegory
Allegory
قرآن کریم (1376)، ترجمۀ مهدی الهی قمشه­ای، تهران، بنیاد نشر قرآن.
ابن عساکر (1415ق)، تاریخ مدینة دمشق، چاپ علی شیری، ج50، چ1، بیروت، دارالفکر.
بیهقی، ابوالفضل (1380)، تاریخ بیهقی، چاپ منوچهر دانش‌پژوه، ج1، چ2، تهران، هیرمند.
باقرزاده خالصی، وحید (1380)، «تمثیل و کلیله و دمنه»، رشد آموزش و ادب فارسی، ش59، ص24-29.
پورنامداریان، تقی (1386)، رمز و داستان­های رمزی در ادب فارسی، چ6، تهران، علمی و فرهنگی.
جبری، سوسن، عباسقلی محمّدی و محمّد تقوی، (1388)، «اشکال، ساختار و کارکرد تمثیل در تفسیر عرفانی میبدی»، جستارهای ادبی، سال 42، ش164، ص17-42.
جرجانی، عبدالقاهر (1389)، اسرارالبلاغه، ترجمۀ جلیل تجلیل، تهران، دانشگاه تهران.
جرفادقانی، ابوالشرف ناصح بن ظفر (1374)، ترجمۀ تاریخ یمینی، چ3، تهران، علمی و فرهنگی.
جوینی، علاءالدّین عطاملک (1389)، تاریخ جهانگشا، چ2، تهران، علم.
خطیبی، حسین (1375)، فن نثر در ادب فارسی، چ2، تهران، زوّار.
راوندی، محمّد بن ­علی (1386)، راحة­الصّدور و آیةالسّرور در تاریخ آل سلجوق، تهران، اساطیر.
زمانی، کریم (1390)، شرح جامع مثنوی معنوی، چ21، تهران، اطّلاعات.
شیرازی، عبدالله (1388)، تاریخ وصّاف، چاپ علیرضا حاجیان­نژاد، تهران، دانشگاه تهران.
شیری، قهرمان (1389)، «تمثیل و تصویری نو از کارکردهای آن»، کاوش‌نامه، سال11، ش20، ص34-54 .
صاحبی، علی (1390)، قصّه درمانی، چ2، تهران، ارجمند.
صادقی تحصیلی، طاهره، محمّد خسروی‌شکیب و عصمت دریکوند، (1395)، «تحلیل لایه­های منطقی استدلال در تمثیل­های مرزبان­نامه»، پژوهش زبان و ادبیّات فارسی،سال 40، ش40، ص51-79.
صالحی، الهام، (1398)، بررسی تمثیل در متون تاریخی، رسالۀ دکتری، استاد راهنما: سیّدمرتضی میرهاشمی، دانشگاه خوارزمی، دانشکده زبان و ادبیات فارسی.
میدانی، احمد بن محمّد (1366)، مجمع الأمثال، مشهد، آستان قدس رضوی.
وفایی، عباسعلی و آقا بابایی، سمیه (1392)، «بررسی کارکرد تمثیل در آثار ادبیات تعلیمی»، پژوهش‌نامه ادبیات تعلیمی، سال 5، ش 18، ص23-46.

Home

Contact Us