دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 Inspiration and Industry in the Opinion of Persian Mystic Poets (The Opinion of Sanai, Attar and Mowlavi about the Origin of Poetry) الهام و صنعت در نظر شاعران عارف (دیدگاه‌های سنایی، عطّار و مولوی دربارة خاستگاه شعر) 1 20 68913 10.22059/jpl.2018.256773.1166 FA علیرضا حاجیا‌ن‌نژاد دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران null روح الله هادی دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران یاسین اسمعیلی دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران Journal Article 2018 05 05 Determining the origin of poetry has always been one of the oldest issues of literary criticism. This debate began firstly in Greece where, based on existing sources, Plato and Aristotle presented their theories about it. It has also been taken into consideration in the Arab literature. During Jāhilīyah period, the Arabs believed in "subsidiary"(Tābi'ah). This belief also existed in Ancient Persia, and it remains intact even after the arrival of Islam into Iran. Moreover, it is also reflected in the poetry of mystics, in a way that the mystic poets' references to this issue can be divided in two categories of intermediate and immediate inspirations. The poets also tended to religious personalities, using Gabriel and other characters instead of inspiring Satan for instant, in choosing subsidiaries (Tābi'ahs),with regard to the social context of Persian literature and the influence of religious thoughts in Iranian society. The contrast between poetry and sharia has always been influential in choosing religious figures as inspiration for poetry in Islamic period; however, mystic poets did not believe in just spiritual nature of poetry and considered their own efforts important to compose poems. Their point of view about the attempting scope of the poetry can be explored through a careful focusing on the verbs they have used in their poems. مسئلۀ خاستگاه شعر یکی از قدیمی‌ترین مباحث نقد ادبی است. پیشینۀ این بحث به یونان می‌رسد و باتوجّهبه منابع، میتوان گفت نخستین نظریّه‌ها را در این مورد افلاطون و ارسطو داده‌اند. در ادبیّات عرب هم به این مبحث توجّه شده است و اعراب پیش از اسلام به «تابعه» معتقد بوده‌اند. در ایران باستان نیز چنین اعتقادی وجود داشته و در ایران عهد اسلامی هم این دیدگاه به قوّت خود باقی مانده است. بهعلاوه، در شعر عارفان نیز این مسئله بازتاب یافته است؛ بهطوریکه اشارات شعرای عارف را به این مقوله می‌توان در دو گروهِ الهام باواسطه و بی‌واسطه جای داد. همچنین باتوجّهبه زمینه‌های اجتماعی ادبیّات فارسی و تأثیر اندیشه‌های دینی در جامعۀ ایرانی، شاعران در انتخاب تابعه‌ها به شخصیّت‌های دینی و مذهبی گرایش پیدا کردند؛ یعنی به جای اینکه الهام‌کننده را شیطان بدانند، از جبرئیل و دیگر شخصیّت‌ها استفاده کرده‌اند. در انتخاب شخصیّت‌های دینی بهعنوان الهام‌کنندۀ شعر در دورۀ اسلامی، تقابل شعر و شرع بسیار تأثیرگذار بوده است؛ البتّه شعرای عارف فقط به الهامبودن شعر معتقد نبوده‌اند و به کوشش شاعر برای سرودن شعر هم اشاره کرده‌اند. با دقّت در افعالی که برای سرودن بهکاربرده‌اند، می‌توان به دیدگاه‌شان دربارۀ ساحت کوششی شعر پی برد.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68913_22af5ecc681e2f8989e9a5abe4435858.pdf

دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 The Details of Rafsanjan's Feminine Traditional Clothing in Local Quatrains جزئیات پوشش سنّتی زنان رفسنجان در دوبیتی‌های محلّی 21 36 68917 10.22059/jpl.2018.263719.1256 FA مصطفی موسوی دانشیار زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران 0000-0002-5027-7214 زینب کبیریان دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی پردیس البرز دانشگاه تهران Journal Article 2018 07 18 The city of Rafsanjan is located in the northwest of Kerman province, Iran and its people speak in a local dialect of Persian. Oral literature plays a significant role in the popular culture of the city and reflects well the way people live in it. Based on aesthetic criteria and indigenous make-up and jewelry, the details of Rafsanjan's traditional feminine clothing have been explored from 600 local quatrains in present study. Since there are many similarities in the names and the forms of clothes in the cultural geography of the Persian language, it has been attempted, to some extent, to refer to these similarities in explaining the components of these types of clothing. Chādor and burqa, Chārqad (a kind of headdress), shirt, skullcap, ārkhāluq (a kind of long and collarless shirt with no button), shoes and handkerchief are among the list of clothing and the details of the coverings have been mentioned in the quatrains that show the importance and the diversity of Rafsanjan's traditional feminine clothing, their social status, their occupations and even their wealth. The type of women's makeup and its related norms and the few attempts were common in their traditional thinking for the sake of being more beautiful are also being mentioned in present study. Rafsanjan's local quatrains, called in local dialect "Charbeitu", have been collected for the first time by the authors through a field study method. The purpose of this research is to study the traditional feminine clothing of Rafsanjan to achieve a clear picture of it. شهر رفسنجان در شمال غرب استان کرمان واقع است و زبان رایج آن گویش محلّی فارسی است. در فرهنگ عامة مردم این شهر، ادبیّات شفاهی نقش پررنگی دارد و زندگی مردم در آن منعکس است. در پژوهش حاضر جزئیات پوشش سنّتی زنان رفسنجان با معیارهای زیبایی‌شناسی و آرایش‌ها و زیورآلات بومی از خلال بررسی ششصد دوبیتی محلّی این شهر عرضه شده‌ است. ازآنجاکه مشابهت‌های بسیاری در نام و شکل پوشش در جغرافیای فرهنگی زبان فارسی بهچشممی‌خورد، سعی شده است تاحدّی به این شباهت‌ها در تبیین اجزاء پوشش سنّتی زنان رفسنجان اشاره شود. فهرست لباس‌ها و جزئیات پوشش که در دوبیتی‌ها اشاره شده است، شامل چادر و روبند، چارقد، پیراهن، انواع عرق‌چین، ارخالق، کفش و دستمال دست است که از اهمیّت و تنوع پوشش سنّتیزنان رفسنجان، جایگاه اجتماعی، مشاغل و حتّی میزان ثروت آنان حکایت دارد. همچنین اشاره به آرایش، هنجارهای مربوط به آن و تلاش‌های کوچک برای زیباترشدن در تفکّر سنّتی در این پژوهش موردتوجه قرارگرفته‌ است. نگارندگان این مقاله دوبیتی‌های محلّی رفسنجان را که در گویش محلّی «چاربیتو» نامیده می‌شود، برای نخستین‌بار به روش میدانی گردآوری و بررسی کردهاند. هدف از این بررسی و جست‌وجو به‌دستآوردن تصویر روشنی از پوشاک سنّتی زنان رفسنجان است.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68917_fa150b184644dd32c3332b573abc597d.pdf

دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 A Comparative Look at Allegory in Literary Studies نگاهی تطبیقی به تمثیل در مطالعات ادبی 37 55 68918 10.22059/jpl.2018.263146.1244 FA داود اسپرهم دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی زینب اکبری دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2018 04 09 “Allegory” is one of the oldest concepts that have been taken into consideration in many literary studies from rhetoric up to hermeneutics. No attempt has been made to clarify the semantic fields of this widely used concept in numerous studies have been, directly or indirectly, conducted; however, the recognition of the semantic fields of applied terminology is considered as the most basic needs in every knowledge. This study is to explore various examples of allegory in the field of literary studies in Persian, Arabic, and English languages and seeks to provide a clear definition of allegory in each domain. Therefore, referring to the first-hand resources in all mentioned languages, and looking comparatively at the definitions of allegory in the most important sources of Islamic rhetoric, it will be tried to examine this term in rhetoric and other fields of literary studies in West. Based on the opinions of rhetoric experts about allegory and the ways the poets and the writers used it, three main meanings can be recognized for this term: a) allegory as a rhetorical technique; b) allegory as a literary type; c) allegory as a form of reading and interpreting literary works. «تمثیل» ازجمله مفاهیمی است که از قدیمیترین ادوار در عرصههای گوناگون مطالعات ادبی، از بلاغت و رتوریک گرفته تا هرمنوتیک، موردتوجّه و مداقّه قرارگرفته است. بااینحال، در هیچیک از پژوهش‌های پرشماری که بهطور مستقیم و غیرمستقیم به تمثیل پرداختهاند، سعی نشده است حوزههای مختلف معنایی این مفهوم پرکابرد بهوضوح مشخّص شود. این در حالی است که شناخت حوزه‌های معنایی اصطلاحات کاربردی در هر دانش، از زیربنایی‌ترین نیازهای آن بهشمارمی‌رود. پژوهش حاضر تلاشی است در جهت کاویدن مصادیق گوناگون مفهوم تمثیل در عرصۀ مطالعات ادبی در زبان‌های فارسی، عربی و انگلیسی و در پی آن است که تعریف روشنی از تمثیل در هر حوزه ارائه دهد. به همین منظور، با نگاهی تطبیقی و با رجوع به منابع دست اوّل در تمام زبان‌ها ابتدا به تعاریف تمثیل در مهمترین منابع بلاغت اسلامی نظری میافکنیم و سپس میکوشیم کاربرد این اصطلاح را در بلاغت و دیگر عرصههای مطالعات ادبی غرب بررسی کنیم. با نظر به آراء بلاغت‌نگاران در باب تمثیل و کاربرد آن نزد شعرا و نویسندگان، می‌توان سه معنای اصلی را برای این اصطلاح بازشناخت: الف) تمثیل در مقام یک شگرد بلاغی؛ ب) تمثیل به منزله یک نوع ادبی؛ ج) تمثیل به عنوان وروشی برای خوانش و تفسیر آثار ادبی.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68918_da7db10bec25facdb33f61b0436a2f9c.pdf

دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 Analysis of the Novel “Sālmargi” Based on Michael Riffaterre's Theory of Intertextual Semantics تحلیل رمان سالمرگی براساس نظریة نشانه شناسی بینامتنی مایکل ریفاتر 57 76 68919 10.22059/jpl.2018.208923.654 FA عبدالله حسن زاده میرعلی دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه سمنان فاطمه زمانی دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه سمنان Journal Article 2016 06 07 Intertextual semiotics is one of Michael Riffaterre's achievements in the field of intertextual criticism. He made effective efforts to apply the theory of intertextuality in texts and to discover the semantic and implicit implications of texts through discussions of non-grammatical, interpretive, hypogrammatic and matrix topics. In semiotic reading, the audience initially faces with non-grammatical issues encountering the text. The critic, then, can reveal the semantic and implicit implications of non-grammatical issues to achieve the “matrix” or the core of the text by examining the “accumulation”, “descriptive systems” and “hypograms”. Asghar Elahi's novel, “Sālmargi”, has been analyzed in present study using intertextual semiotics. The study of the non-grammatical elements of the novel leads to accumulation (death and life) and a descriptive system (death). Then, “the problem of death and its inevitability” would be obtained as the matrix or infrastructural element of the novel through exploring and reading of hypograms. This study also shows that the actual narratives of the matrix, or hypograms, relate with some mythical concepts such as “immortality”, “invulnerability”, “deterioration”, “original sin”, “fate”, “fear of death”, etc. with a range of beliefs in Shahnameh about the death and stories such as “Rustam and Sohrab”, “Rustam and Esfandiar”, and “Afrasiab and Siavash” in a way that all the characters of the novel are somehow involved with their own or others' death. یکی از دستاوردهای مایکل ریفاتر در زمینة نقد بینامتنی، نشانهشناسی بینامتنی است. وی با طرح مباحثی چون غیردستورزبانی، تفسیرگر، هیپوگرام و ماتریس، گامی مؤثّر در کاربردیکردن نظریة بینامتنیّت در متن و کشف دلالتهای معنایی و ضمنی متون برداشت. در خوانش نشانهشناسانه، مخاطب در مواجهه با متن، ابتدا با «غیردستورزبانی»ها برخورد میکند. سپس منتقد با بررسی «انباشت»، «منظومة توصیفی» و «هیپوگرام»، میتواند دلالتهای معنایی و ضمنی غیردستورزبانیها را آشکار کند و به «ماتریس» یا همان عنصر و هستة اصلی متن دست یابد. در این جستار، رمان سالمرگی اثر اصغر الهی از منظر نشانهشناسی بینامتنی بررسی و تحلیل شده است. بررسی عناصر غیردستورزبانی این رمان، به انباشت (مرگ و زندگی) و منظومهای توصیفی (مرگ) راه میدهد. آنگاه با کشف و خوانش هیپوگرامها، ماتریس یا عنصر زیربنایی رمان، یعنی مسئلة مرگ و حلنشدنی بودن آن حاصل میشود. همچنین این بررسی نشان میدهد که روایتهای بالفعل ماتریس یا همان هیپوگرامها در مفاهیمی اسطورهای از قبیل جاودانگی، رویینتنی، زوال، گناه نخستین، تقدیر، هراس از مرگ و غیره با طیفی از باورهای شاهنامهای در باب مرگ و داستانهای رستم و سهراب، رستم و اسفندیار و افراسیاب و سیاوش مرتبط میشوند و تمام شخصیّتهای رمان بهنوعی با مرگ خویشتن یا مرگ دیگری درگیر هستند.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68919_6f707b0ae1cf661b4ff8c73fb1bbbd14.pdf

دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 “Parvāneh” as a Governmental Term in Persian Literary and Historical Texts (Up to the End of the Eighth Century AH) اصطلاح دیوانی «پروانه» در متون ادبی و تاریخی فارسی تا قرن هشتم 77 96 68920 10.22059/jpl.2018.255398.1158 FA مریم سیدان استادیار زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه صنعتی شریف Journal Article 2018 04 06 IRAN's governmental and administration system has changed throughout the history. Some of the jobs and government positions have been disappeared in this procedure, as well as some administrative terminology used in certain periods that are no longer common. Perhaps even, some of these terms have transformed semantically, and today their exact definition and application is unclear to us. Using these terms in their literary and historical texts, the Iranian authors (writers or poets) have occasionally created fantastic interpretations and combinations. Searching for the main meanings of such words/terms used in ancient texts and paying attention to the meanings the writers or the poets intended to transfer can provide a more accurate understanding of the past administrative organization. "Parvāneh" is one of the above mentioned governmental terms had been used in both ancient Persian and Arabic texts and has been semantically transformed. The use of this term, its related interpretation and idiomatic combinations have been studied, in present research, focusing on some outstanding literary and historical texts created up to 8th century AH, and it has been tried to find its accurate meaning and position in the past government agencies. On the basis of the results the meanings are: commandment, permission, bill or document, seal, courier, servant and chamberlain. نظام حکومتی و تشکیلات اداری ایران در طیّ تاریخ تغییر کرده است. بعضی از مشاغل و مناصب و همچنین اصطلاحات دیوانی در دوره‌هایی متداول بوده و به‌تدریج ازمیانرفته است. چهبسا تعدادی از این واژه‌ها، تحول معنایی یافته‌اند و امروز تعریف و کاربرد دقیقِ بعضی از آنها برای ما ناشناخته است. گاه این واژه‌ها در متون ادبی و تاریخی فارسی آمده و نویسندگان و شاعران با آ‌نها تعابیر و ترکیبات خیال‌انگیز ساخته‌اند. تحقیق دربارۀ معنی اصلی چنین واژه‌هایی در متن‌های کهن و توجه به معانی‌ای که نویسندگان و شاعران از آنها اراده کرده‌اند، کمک می‌کند تا شناخت درست‌تر و دقیق‌تری از تشکیلات اداری گذشته پیدا کنیم. «پروانه» یکی از این واژه‌ها است که اصطلاحی دیوانی بوده و در فارسی و عربی بهکاررفته و تحول معنایی یافته است. در مقالۀ حاضر، کاربرد اصطلاحیِ این واژه و تعابیر و ترکیبات وابسته به آن، در تعدادی از مهم‎ترین متون ادبی و تاریخیِ فارسی، تا قرن هشتم هجری قمری، بررسی شده و نگارنده از این طریق کوشیده است به معانی و جایگاه آن در دستگاه‌های حکومتی گذشته دست یابد. باتوجه‌به نتایج مقاله، این معانی عبارت‌اند از: حکم، اجازه، برات یا سند، مُهر، پیک، خادم و حاجب.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68920_a0230baa0b0d5471e2bf3b3e37b95bdb.pdf

دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 The Principles of a New Plan for Reading 'Ajayeb-namehs مبادی طرحی نو در خوانش عجایب‌نامه‌ها 97 113 68921 10.22059/jpl.2018.121480.358 FA فاطمه مهری استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2018 05 08 The present study is about the old literary works known as 'Ajayeb-namehs (wonderings). Not being of much interest to the scholars, such texts have been re-read in some literary studies on the basis of the theory proposed by Tzvetan Todorov (<span style="background: white; line-height: 115%; font-family: 'Times New Roman','serif'; font-size: 11pt; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US;">a Bulgarian-French structuralist) about the genre of fantasy, and have been distinguished consistent with some of the concepts of his theory. But some methodological contradictions have occurred by mixing of concepts or the researchers' carelessness have led 'Ajayeb-namehs not being read correctly or being misunderstood in course of their nature. This study is to open up a new way of conducting a different reading of these texts and to outline the reasons for the importance of the “method” in the looking types about them through scrutinizing "science" as one of the fundamental concepts in definition of 'Ajayeb-namehs. It has been shown, in present study that 'Ajayeb-namehs can be read in different ways, based on the pictures we draw from science. Although paying attention to concepts evolution is one of the key points in reading these texts. In this way, enjoying a historical perspective that examines the emergence and development of texts in their own historical context has a fundamental role in understanding their nature. موضوع این نوشتار، آن دسته از متون کهن هستند که آنها را با عنوان «عجایب‌نامه»‌ می‌شناسیم. این دسته متون که تاکنون کمتر بدان‌ها پرداخته شده است، در برخی پژوهش‌های ادبی، با استفاده از نظریۀ تزوتان تودوروف (نظریه‌پرداز ساختارگرای فرانسه‌زبان) دربارۀ ژانر فانتاستیک، بازخوانی و به‌عنوان ژانری ادبی که با برخی از مفاهیم نظریۀ تودوروف همخوانی دارد، معرفی شده‌اند، امّا این پ‍‍ژوهش‌ها دچار تناقض‌های روش‌شناختی‌ای هستند که به‌سبب خلط برخی مفاهیم یا به دلیل بیدقّتی در مفاهیم به‌وجودآمده‌اند و موجب بدخوانی عجایب‌نامه‌ها و کژنمایی ماهیّت آنها شده‌اند. هدف ما در این مقاله آن است که با تدقیق در یکی از مفاهیم بنیادینی که در تعریف عجایب‌نامه‌ها نقش عمده دارد، مسیری تازه‌ برای ارائۀ خوانشی متفاوت از این متون بگشاییم و چرایی اهمیّت مسئلة «روش» را در نوع نگاه به آنها نشان دهیم. این مفهوم بنیادین، «علم» است. در این مقاله نشان داده‌ایم بسته به تصویری که از علم ترسیم می‌کنیم، می‌توان عجایب‌نامه‌ها را به شیوه‌‌ای متفاوت خواند. یکی از نکات مهم در این خوانش، لزوم توجّه به تطوّر و تحوّل مفاهیم است. بهاینترتیب، برخورداری از نگاهی تاریخی که متون را در زمینه و فضای تاریخی پیدایش و شکل‌گیری آنها بررسی کند، به نکته‌ای کلیدی در فهم ماهیّت آنها تبدیل می‌شود.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68921_fb80ad71266326251fbc0de4023c020c.pdf

دانشگاه تهران ادب فارسی 2251-9262 8 1 2018 08 23 The Persian Kids and Adolescent Literature A Basis for Teaching Persian Language to Non-Persian Speaking Adults Proposal, Argument and Quality «ادبیّات کودک و نوجوان فارسی» مادّه‌ای برای آموزش زبان فارسی به فارسی‌آموزان غیرفارسی‌زبان بزرگسال: طرح مسئله، چرایی و چگونگی 115 134 68922 10.22059/jpl.2018.247863.1091 FA مریم شریف نسب استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی محسن ذکاء اسدی دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2017 12 14 Persian language learners can be classified by several aspects such as their nationalities, their mother-tongue, being mono or multilingual, and their age that is itself divided to three groups of children, adolescents and adults. There are similarities, and also differences in language learning program of each of above mentioned groups. Non-native Persian language learners are divided, in present study, into two groups: 1. Adults, and 2. kids and adolescents. The kids and adolescents literature is originally produced for the audiences in the same age category, but the first part of the study is to answer whether the kids and adolescents literature is an approprate program for teaching non-native Persian language adult learners or Not? And after finding the answer, is to explain what types of Persian kids and adolescents literature seem being suitable as a program. Since the authors found no theory or hypothesis to benefit as a theoretical framework, this study has been accomplished through an inductive reasoning method to answer the research questions, because according to the research background, answering the research questions has also an innovative aspect. The results show that, based on educational and literary principles, a for-kids story is an appropriate base upon which one can teach Persian Language to non-native adult learners. <span style="line-height: 115%; font-family: 'B Nazanin'; font-size: 11pt; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri; mso-bidi-language: FA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US;" lang="FA" dir="RTL">فارسی‌آموزان را می‌توان از جنبه‌های مختلفی طبقه‌بندی کرد: ملیّت، زبان مادری، یک یا چندزبانهبودن و از جنبة سنی که به سه گروه کودک، نوجوان و بزرگسال تقسیم میشوند. برنامة فارسی‌آموزی هرکدام از این گروه‌ها مشابهت‌ها و تفاوت‌هایی با گروه‌های دیگر دارد. در نوشتار حاضر فارسی‌آموزان غیرفارسی‌زبان به دو دستة 1. بزرگسال و 2. کودک و نوجوان تقسیم‌ شده‌اند. ادبیّات کودک و نوجوان در اصل برای مخاطب کودک و نوجوان تولید می‌شود، امّا پژوهش حاضر در بخش نخست به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا ادبیّات کودک و نوجوان فارسی، مادّة آموزشی مناسبی برای آموزش زبان فارسی به بزرگسالان غیرفارسی‌زبان هم است یا نه؟ و پس از بیان استدلال‌هایی برای پاسخ به این پرسش، در پی آن است که تبیین کند چه گونه‌هایی از ادبیّات کودک و نوجوان فارسی برای چه گروهی از فارسی‌آموزان بزرگسال غیر‌‌‌فارسی‌زبان مناسب است. روش پژوهش حاضر، روشی استدلالی است و تلاش شده است از استدلال استقرایی برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش استفاده شود؛ زیرا نگارنده نظریه و فرضیه‌ای برای استفاده از آن بهعنوان چارچوب نظری پژوهش نیافت. براساس پیشینۀ پژوهش، پاسخدادن به پرسش‌های پژوهش با روش استدلالی جنبۀ نوآورانه دارد. در پژوهش حاضر اثبات می‌شود که براساس مبانی آموزشی و ادبی، داستان کودک مادّۀ مناسبی برای آموزش زبان فارسی به فارسی‌آموزان غیرفارسی‌زبان بزرگسال است.

https://jpl.ut.ac.ir/article_68922_9da7e3339d8f91ea29f9697a4dbdde45.pdf